We hebben de grens van onze eindigheid nodig, een herinnering aan dat we menselijk zijn, niet goddelijk.
– Santayana
1. We kijken praktisch
Ik nodig je uit om vaker stil te staan bij de ‘ja’ in jezelf. Dit maak ik praktisch; ik ben niet zo geïnteresseerd in een esoterischer leven. Hoge doelen nastreven maakt je alleen maar minder echt.
We doen allemaal dingen om onszelf af te leiden in plaats van te voelen. Dat is ok. Maar als je dit structureel doet, dan verlies je energie en is het lastig om gelukkig te zijn.
Het zijn kleine alledaagse situaties in ons maatschappelijk leven die een perfecte kans bieden voor bewustzijnsgroei. Ik werk vooral op basis van voorgevallen situaties in jouw leven. Anders blijft het bij dromen en dan sta je buiten de realiteit.
Een partnerrelatie is een goed voorbeeld van een confrontatie met jezelf die je geworteld houdt. We hebben er allerlei ideeën over, ook over wat liefde is. Met praktijkvoorbeelden ontdekken we wat echt betekenisvol is.
2. Het lijf is het vehikel
Hoewel systemisch werk vaak begint bij de mind en daarin bevredigend kan zijn, brengt alleen een belichaamde ervaring een transformatie teweeg.
Al ver terug in de tijd beschouwden vele wijze culturen het lichaam als tempel. Hoe meer we verbonden zijn met ons lijf, hoe meer transformatie mogelijk is. We kunnen allerlei rituelen bedenken die een transformatie symboliseren, maar die hebben geen impact als de belichaming mist. De beleving doet ertoe, niet de verhalen die we erbij verzinnen.
Er is nog iets wezenlijks aan het werken met het lijf: het brengt je altijd in het nu. Therapie is soms nodig om onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden te verwerken, maar ons lijf biedt het ultieme kompas voor de juiste stappen en het tempo daarin.
3. We maken het speels
Ik daag je uit om anders te kijken. Om meer de waarnemer te worden in plaats van de doener. Soms maak ik daarbij gebruik van opstellingen, omdat die ons uitnodigen tot ontspanning op een dieper niveau. Je systeem begrijpt iets en daardoor kom je uit de verstrikking. Je leert het leven te nemen zoals het komt. Dit proces heeft tijd nodig.
Op welke manier we ook verkennen, de identificatie met onze problemen maakt dat we ermee gebonden blijven. Vaak maakt dit ons serieus en dat helpt niet. Daarom nodig ik speelsheid uit.
Dit wil niet zeggen dat ik problemen bagatelliseer, daarentegen… Ik weet uit eigen ervaring hoe meeslepend pijnlijke, onverwerkte gebeurtenissen zijn.
In groepen ervaren we hierin gemeenschappelijkheid en daarom is dat voor veel mensen ook zo’n fijne bedding voor groei.
Iemand stapt in een rivier, de stroom brengt hem naar de andere oever en daar stapt hij weer aan wal. Dan buigt hij zich naar de rivier en bedankt de stroom van het water. Voor de rivier is het om het even. Dat is danken.
– Bert Hellinger