We hebben de grens van onze eindigheid nodig, een herinnering aan dat we menselijk zijn, niet goddelijk.
– Santayana
1. We kijken praktisch
Ik nodig je uit om wat vaker stilstaan bij de echte ‘ja’ in jezelf. Dit maak ik praktisch; ik ben niet zo geïnteresseerd in een esoterischer leven. Hoge doelen nastreven maakt je alleen maar minder echt.
We doen allemaal dingen om onszelf af te leiden in plaats van te voelen in onszelf. Dat is ok. Maar als je dit structureel doet, dan verlies je energie en is het lastig om gelukkig te zijn.
Het zijn de kleine alledaagse situaties in ons maatschappelijk leven die een perfecte kans bieden voor bewustzijnsgroei. Ik werk vooral op basis van voorgevallen situaties in jouw leven. Anders blijft het bij dromen en dan sta je buiten de realiteit.
Een partnerrelatie is een goed voorbeeld van een confrontatie met jezelf die je geworteld houdt. We hebben er allerlei ideeën over, ook over wat liefde is. Met praktijkvoorbeelden ontdekken we welke momenten echt meetellen.
2. Het lijf is het vehikel
Hoewel systemisch werk vaak begint bij de mind en daarin heel bevredigend kan zijn, brengt alleen een belichaamde ervaring een transformatie teweeg.
Al ver terug in de tijd beschouwden vele wijze culturen het lichaam als tempel. Ook Osho zei: “Alle groei is gerelateerd aan de mate waarin we verbonden zijn met ons lijf”.
We kunnen allerlei rituelen bedenken die een transformatie symboliseren, maar die hebben slechts beperkte impact als de belichaamde ervaring erbij mist. De daadwerkelijke beleving doet ertoe, niet de verhalen die we erbij verzinnen.
Er is nog iets wezenlijks aan het werken met het lijf: het brengt je altijd in het nu. Therapie is soms nodig om onverwerkte gebeurtenissen uit het verleden te verwerken, maar ons lijf biedt het ultieme kompas voor de juiste stappen en het tempo daarin in het moment.
3. We nodigen speelsheid uit
Ik daag je uit om anders te kijken. Om meer de waarnemer te worden in plaats van de doener. Soms maak ik daarbij gebruik van opstellingen, omdat die ons uitnodigen tot een ervaring van ontspanning op een dieper niveau. Je systeem begrijpt iets en daardoor kom je uit de verstrikking. Je leert het leven meer te nemen zoals het komt. Dit proces heeft tijd nodig.
Op welke manier we ook verkennen, de identificatie met onze problemen maakt dat we ermee gebonden blijven. Vaak maakt dit ons serieus en dat helpt ook zeker niet. Daarom nodig ik speelsheid uit.
Dit wil niet zeggen dat ik problemen bagatelliseer, daarentegen… Ik weet heel goed hoe meeslepend pijnlijke, onverwerkte gebeurtenissen zijn.
In groepen ervaren we hierin veel gemeenschappelijkheid en daarom is dat voor veel mensen ook zo’n fijne bedding om stukken aan te kijken.
Iemand stapt in een rivier, de stroom brengt hem naar de andere oever en daar stapt hij weer aan wal. Dan buigt hij zich naar de rivier en bedankt de stroom van het water. Voor de rivier is het om het even. Dat is danken.
– Bert Hellinger